Her gün başka renge uyandım senin olmadığın bu şehirde.Her gün güneşe bakıp seni düşündüm, her gece yıldızlara bakıp kurduğumuz düşü hatırladım...Yıldızlar altında seni ve beni, BİZ yapan anı düşledim.Düşlerim yoktu senden önce,artık düşlerim var ama sen nerdesin?Bilinmezlik bir deniz hatta bir okyanus gibi...Hayat mı acımasız yoksa insanlar mı çıkmazındayım...Nedenler,niçinler,olmazlar artık yok oldular.Var olan tek şey sen ve ben...Ne olmuştu sana kuzum?Ne olmuştu sana yüreğimin kuytusunda sardığım sarmaladığım?Sen bensiz olmayı hiç bilmezsin ki,nasıl başedeceksin?Ateşinde yandım,yandım yandım kül oldum yeniden doğdum.Sen nerdesin?Masal gibisin bir varmış,bir yokmuşla başlayan...Başedemediğim yok oluşun değil,içimde büyüyen sevgim...Her gün daha çok büyüyor,sen bunu görmeyecek kadar kör ne zaman oldun?Meçhulüm,bilinmeyenim...Mühendisim ya ben,çok bilinmeyenli denklemleri bile çözebilirim okul da öğretmişlerdi metodlarını.Ama seni matris metoduyla bile bilinen köklerine indirgeyemedim...Meçhulüm,bilinmeyenim...Sen kimdin?Meçhulüm,bilinmeyenim biz karşılaşmışmıydık yoksa ben seni hayalimde mi yaratmıştım?
Körebe oyunu gibi...Nereye gitsem avucunda buluyorum kendimi...Bir rüya sanırım,uyanmak istemediğim...Malum rüyada ki kralıma aşığım...Ah benim sevdalı başım:)
İpekce...
Oturdum başka bir İstanbul düşündüm
Daha çok sen olan daha bir seninle
Yeşili daha yeşil, mavisi daha mavi
O, her şeyi daha güzel yapan ellerinle
...
Sildim bütün yıldızları gökyüzünden
Yerine gözlerini koydum, gözlerini
Serdim saçlarını üstüne İstanbul'un
Dudaklarının rengine boyadım her yerini
Şimdi İstanbul aydınlık, öyle pırıl pırıl
Estirdiğim senin kokundur denizlerden
Senin güzelliğinle süsledim bahçeleri
Seni İstanbul yaptım, İstanbul'u sen
Her sokağına şiirini yazdım satır satır
Şimdi bütün semtleri bu şehrin seni anlatır.
Ümit Yaşar OĞUZCAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder